loesje-werk

Werkgevers, doe niet zo bang!

06/12/2016

Over 3 weken ga ik met zwangerschapsverlof. En daarna is mijn tijdelijke contract afgelopen. En mag ik gaan solliciteren met een baby en een peuter onder mijn hoede. Het is de tweede keer in een aantal jaar dat ik, onder meer door het niet krijgen van een vast contract, het veld mag ruimen. In 2012 had ik 5 jaar bij een UMC gewerkt, in 2 volledig verschillende banen. Nu, na 2 contracten bij een universiteit word ik vriendelijk bedankt voor mijn inzet en mag ik mijn spullen pakken. Dat het einde van mijn contract valt in mijn zwangerschapsverlof is natuurlijk mijn eigen probleem. Leuk, lang verlof, hoor ik wel eens (ik krijg natuurlijk wel WW) – maar ik wil gewoon (uitzicht op) werk.

De beruchte wet “Werk en (onzekerheid” is in het leven geroepen om ervoor te zorgen dat mensen sneller een vaste aanstelling zouden krijgen. Zoals alom bekend heeft deze wet het omgekeerde effect. In plaats van drie tijdelijke aanstellingen kunnen medewerkers nog maar twee tijdelijke aanstellingen krijgen voordat “het contract overgaat in een vaste aanstelling” in HR-termen, of, in de praktijk: voor je werkgever je aan de kant zet want aan vaste contracten willen werkgevers hun vingers nog steeds niet branden. Want stel dat mensen lui worden als ze een vast contract hebben, dan kun je ze nooit meer kwijt.

Vaste contracten worden hiermee steeds meer een verschijnsel uit de vorige eeuw, voor mensen van 40 of ouder. Leeftijdsgenoten die na hun studie gelijk zijn gaan werken, hebben ondertussen al lang een vaste baan, en hun partners ook, en daarmee konden ze prettige huizen kopen voor hun opgroeiende gezinnen. Jongeren, wetenschappers en gevallen zoals ik die na een aantal jaar een andere koers zijn ingeslagen in hun carrière stapelen nog steeds tijdelijk contract op tijdelijk contract.

Ondertussen ben ik 36, is ons tweede kind op komst en zouden we ook best wel eens een huis willen kopen. Maar het liefst wil ik gewoon eens langer dan 3 jaar ergens werken. Zodat ik in een functie kan groeien en echt iets kan beteken voor een organisatie. Na 13 jaar werken bij (drie verschillende) UMC’s en universiteiten is dat toch niet teveel gevraagd? Want ik ben ondertussen wel toe aan een beetje zekerheid.

Dus, werkgevers, geef medewerkers gewoon de kans écht iets te doen voor een organisatie, en de kans om zich te ontwikkelen. De 20’ers en 30’ers van nu worden echt geen luie werknemers die de dagen gaan aftellen voor hun pensioen. En de meesten willen helemaal geen 40 jaar voor dezelfde organisatie werken. Dus doe niet zo bang en beschouw een vast contract gewoon als een vervolg op een goed functioneren.

Dank, namens de 20’ers en 30’ers van nu.

 

Tussen de regels door: ja, ik zoek dus werk, beschikbaar vanaf mei. Omgeving Groningen (een heel gezin verhuizen op dit moment zit ik niet op te wachten), iets met onderwijs, wetenschap, techniek en/of projectmanagement. 13 jaar werkervaring meegeleverd, een beetje zekerheid zeer gewenst!

.

Tags:

Leave a Comment